Άλκης Ρήγος
1946-2026
Του Κώστα Βούλγαρη
Ναι, αλλά χωρίς ποτέ ο
Άλκης να γίνει γραφικός. Την κουλτούρα της ανανεωτικής αριστεράς και της
χειραφετητικής Μεταπολίτευσης την είχε κάνει βίωμά του και ταυτότητά του, μόνο
έτσι σκεφτόταν, ζούσε και συμπεριφέρετο.
Παρ’ ότι βρέθηκε σε υψηλά κομματικά κλιμάκια, ποτέ δεν μπήκε στην ψυχολογία, και στις ανάλογες συμπεριφορές, του «ηγετικού στελέχους», μη διστάζοντας να διαφωνήσει με την εκάστοτε κυρίαρχη «γραμμή», αν θέλετε και σαν μια επιρροή της ιδιαίτερης πολιτικής του αγάπης, της Ρόζας Λούξεμπουργκ.
Βαθιά ανθρώπινος, άνετος, πάντα ζωντανός και πνεύμα ανήσυχο, τρεφόταν από την επικοινωνία και την επαφή, όχι μόνο με τους συνοδοιπόρους του αλλά και με ό,τι καινούριο συνέβαινε στην κοινωνία.
Για περισσότερο από είκοσι χρόνια μαζί στη σύνταξη των «Αναγνώσεων» της κυριακάτικης Αυγής, με τις συνεργασίες, τη σχεδόν καθημερινή επαφή, τις κοινωνικές σχέσεις και τα τσίπουρά μας (αυτός έπινε ούζο...). Ο Άλκης, πέρα των άλλων, με το πολιτικό του κύρος συνεισέφερε (όπως και ο Κώστας Γαβρόγλου) την απαραίτητη «πολιτική κάλυψη», δηλαδή ένα μεγάλο, για να μην πω απόλυτο, περιθώριο αυτονομίας του ενθέτου, αδιανόητο στην ιστορία της αριστεράς.
Με τον Άλκη έχουμε κοινή καταγωγή, από τα Δολιανά Αρκαδίας, αυτός μέσω του παππού του, που εδώ γνώρισε και τη γιαγιά του. Ήρθε στο χωριό, πήγαμε στο σχεδόν ερειπωμένο προγονικό του σπίτι, είδαμε αυτά των συγγενών του, που τα ήξερε μόνο από διηγήσεις, μου έδωσε κάποια σημαντικά στοιχεία, τα οποία τα έχω περιλάβει σε ένα πεζογραφικό βιβλίο μου, καθώς και τον ίδιο ως «Αλκιβιάδη» (το βαπτιστικό του όνομα ήταν Νικόλαος, αλλά η μητέρα του τον φώναζε Άλκη, και αυτό προτίμησε).
Εκτός από ακριβός φίλος και σύντροφος, ο Άλκης ήταν ένας δεινός αφηγητής, με απέραντη μνήμη, που πάντα μας φίλευε μικρές και μεγαλύτερες ιστορίες, από την αντίσταση στη χούντα, από το πανεπιστήμιο, από τις κομματικές του εμπειρίες, με απαράμιλλο τρόπο και χιούμορ, ή μας απήγγειλε ένα από τα αρκετά, αγαπημένα του ποιήματα, που θυμόταν απέξω,
Το τελευταίο διάστημα, βαθιά απογοητευμένος από τα συμβαίνοντα στην αριστερά, έλεγε με πικρό χαμόγελο: δεν φανταζόμουν ποτέ, ότι σχεδόν στα ογδόντα μου θα βρεθώ (πάλι) ανένταχτος...
Ο Άλκης Ρήγος είναι ένα εμβληματικό πρόσωπο, σύμβολο μιας ολόκληρης εποχής, που δύει μαζί του.
Παρ’ ότι βρέθηκε σε υψηλά κομματικά κλιμάκια, ποτέ δεν μπήκε στην ψυχολογία, και στις ανάλογες συμπεριφορές, του «ηγετικού στελέχους», μη διστάζοντας να διαφωνήσει με την εκάστοτε κυρίαρχη «γραμμή», αν θέλετε και σαν μια επιρροή της ιδιαίτερης πολιτικής του αγάπης, της Ρόζας Λούξεμπουργκ.
Βαθιά ανθρώπινος, άνετος, πάντα ζωντανός και πνεύμα ανήσυχο, τρεφόταν από την επικοινωνία και την επαφή, όχι μόνο με τους συνοδοιπόρους του αλλά και με ό,τι καινούριο συνέβαινε στην κοινωνία.
Για περισσότερο από είκοσι χρόνια μαζί στη σύνταξη των «Αναγνώσεων» της κυριακάτικης Αυγής, με τις συνεργασίες, τη σχεδόν καθημερινή επαφή, τις κοινωνικές σχέσεις και τα τσίπουρά μας (αυτός έπινε ούζο...). Ο Άλκης, πέρα των άλλων, με το πολιτικό του κύρος συνεισέφερε (όπως και ο Κώστας Γαβρόγλου) την απαραίτητη «πολιτική κάλυψη», δηλαδή ένα μεγάλο, για να μην πω απόλυτο, περιθώριο αυτονομίας του ενθέτου, αδιανόητο στην ιστορία της αριστεράς.
Με τον Άλκη έχουμε κοινή καταγωγή, από τα Δολιανά Αρκαδίας, αυτός μέσω του παππού του, που εδώ γνώρισε και τη γιαγιά του. Ήρθε στο χωριό, πήγαμε στο σχεδόν ερειπωμένο προγονικό του σπίτι, είδαμε αυτά των συγγενών του, που τα ήξερε μόνο από διηγήσεις, μου έδωσε κάποια σημαντικά στοιχεία, τα οποία τα έχω περιλάβει σε ένα πεζογραφικό βιβλίο μου, καθώς και τον ίδιο ως «Αλκιβιάδη» (το βαπτιστικό του όνομα ήταν Νικόλαος, αλλά η μητέρα του τον φώναζε Άλκη, και αυτό προτίμησε).
Εκτός από ακριβός φίλος και σύντροφος, ο Άλκης ήταν ένας δεινός αφηγητής, με απέραντη μνήμη, που πάντα μας φίλευε μικρές και μεγαλύτερες ιστορίες, από την αντίσταση στη χούντα, από το πανεπιστήμιο, από τις κομματικές του εμπειρίες, με απαράμιλλο τρόπο και χιούμορ, ή μας απήγγειλε ένα από τα αρκετά, αγαπημένα του ποιήματα, που θυμόταν απέξω,
Το τελευταίο διάστημα, βαθιά απογοητευμένος από τα συμβαίνοντα στην αριστερά, έλεγε με πικρό χαμόγελο: δεν φανταζόμουν ποτέ, ότι σχεδόν στα ογδόντα μου θα βρεθώ (πάλι) ανένταχτος...
Ο Άλκης Ρήγος είναι ένα εμβληματικό πρόσωπο, σύμβολο μιας ολόκληρης εποχής, που δύει μαζί του.
Δημοσιεύτηκε στην Αυγή στις 8/3/2026
